30 april

Namasté! Ik ben vanochtend vroeg met de bus vertrokken naar Agra. Opvallend is dat er veel toeristen in korte 'sloerie' broekjes rondlopen. Ze worden vies aangekeken en toegeroepen door de bevolking, wat vrij logisch is aangezien het niet gepast is binnen de Indiase cultuur. En dan gaan zeuren dat de Indiërs er onbeleefd zijn, tsja dan moet je jezelf aanpassen of niet naar India gaan... Onderweg veel apen langs de weg gezien en ook een bezopen vent die lekker op de weg lag te slapen, NAAKT! Toeristen moeten zich aanpassen, maar deze Indiase man mag naakt zijn kater uitslapen?!

Op de grote wegen kan er met een glimlach gekeken worden naar de idiote bestuurders, die constant toeteren om niets. Op het platteland reed de bus over zulke slechte wegen met de afgrond aan mijn zijde, dat ik vreesde dat het niet goed zou aflopen. De chauffeurs nemen zoveel risico door de auto's en motors (bepakt met het hele gezin zonder helmen te dragen) overal voor te gooien, dat het echt niet meer door de voorruit aan te zien was. Gelukkig reden we even later op betere wegen en kon ik weer genieten van het uitzicht op het platteland. Vooral de rieten huisjes zijn een leuk gezicht.

Ik word constant toegelachen en toegezwaaid. Ik had niet verwacht dat de Indiërs zo vriendelijk zouden zijn, niet opdringen (of in ieder geval snel stoppen) en ze het geweldig vinden als jij hun aandacht geeft en interesse toont in hun cultuur. Mijn vooroordelen over India zijn compleet verdwenen. Bij Fatehpur Sikri (de verlaten stad) waren er wel irritante mannen die gids wilden spelen. Een oude Indiase man bood mij later gratis zijn rondleiding aan. Iedere dag komt hij hier om de geschiedenis te eren. Het is mooi hoe de mensen urenlang kunnen praten over hoe trots ze zijn op hun land. Een vrouw met een prachtige sari aan vond mij eruitzien als een professionele fotograaf en wilde dan ook maar al te graag poseren. Wat typisch is dat toeristen zo'n 10 à 15 keer meer betalen voor de entree van bezienswaardigheden dan de lokale bevolking.

Na de lange busreis van 8 uur ben ik neergeploft op de hotelkamer. Het hotel ligt centraal, met een groot buitenzwembad en een goed restaurant. Op aanrader van de eigenaar heb ik Thali besteld. Thali wordt geserveerd op een grote schaal met allerlei kleine gerechtjes, zoals groente- en pittige vleescurry's, gekruide rijst, amandelbol, naan- en chapati brood en diverse sauzen.

Na het diner ben ik uit gaan rusten op de kamer. Ik kon niet slapen van de keiharde muziek aan de overkant. Nina, die ik ontmoet heb in het hotel in Delhi, kwam er net van terug en vertelde me dat er een bruiloft was. Ik ben er meteen naar toe gelopen en het moment dat ik om het hoekje keek, kwamen er meteen kindjes naar me toe of ik iets te eten wilde en dat ik naar de bruid toe moest. De bruid heb ik nog even gezien voordat zij met de paardenkoets vertrok. De bruidegom zat nog met zijn familie op het bankje, wat speciaal voor het bruidsstel was gemaakt. Je kon zien dat hij erg vermoeid was. Een Indiase uithuwelijking gaat als volgt: via een internetsite kiezen de mannen- en vrouwenfamilies een geschikte partner uit. Zodra ze het eens zijn over de bruidschat en andere (financiële) zaken, wordt er een afspraak geregeld tussen de man en vrouw. Ze zien elkaar zo'n 30 minuten boven in een kamer. Ze kunnen nog van de keuzes van de familie afwijken als het echt niet klikt, maar je snapt al dat dit veel gezeur zal veroorzaken. De gouden sieraden die de bruid om had, was de bruidschat van de ouders van de bruidegom. Het bruidsstel gaat bij de familie van de bruidegom in huis wonen. Zo gaat het bij iedere familie. De schoonfamilie heeft vanaf dat moment de zeggenschap over de bruid. Ik kan me bijna niet voorstellen in hoeveel onzekerheid zij hebben geleefd voor en tijdens de bruiloft...

Ik feliciteerde de bruidegom en de familie met zijn trouwen, en hij bedankte me vriendelijk. De familieleden wilden mij meteen bij de bruidegom fotograferen. Hoe gaaf is dit!!! Ik werd er zo hartelijk ontvangen, terwijl ik een compleet vreemde voor ze ben. De mannen bleven komen om foto's te maken van mij met hun mobiele telefoontjes. Het voelt speciaal om hierbij aanwezig te zijn geweest, al heb ik alleen het laatste gedeelte van de bruiloft meegemaakt. Dit zijn dé ervaringen die ik tijdens het reizen op wil doen. India bedankt!

1 mei

04.30 uur ging de wekker, het was tijd voor de Taj Mahal. Voor 300 Indiase Rupiah (€ 4,50) heb ik samen met Nina een tuktuk afgehuurd voor de hele dag. Het voordeel van 's ochtends vroeg is dat er nog geen toeristen zijn en ook in de straten eromheen zie je een enkele Indiër. Je bent 'alleen' met de Taj Mahal. Wat mij kippenvel heeft gegeven is de gedetailleerde bouw van de Taj en hoe de mensen in de straten eromheen leven. Ik had verwacht dat de wijk eromheen luxe en groot zou zijn, maar het zijn juist kleine gezellige straatjes waar de armen wonen.

Met 7 man hebben we een gids gehuurd bij de Taj. De gids vertelde iets over de geschiedenis wat niet in de boekjes staat en wist ons de mooiste plekjes te wijzen. Taj betekent 'kroon' en Mahal 'paleis'. De keizer heeft het mausoleum laten bouwen nadat zijn vrouw, Mumtaz, was overleden bij de bevalling van hun 14e kind. 20.000 man hebben 22 jaar lang aan het mausoleum gewerkt. Hoe diep kan de liefde van de man gaan? Hetgeen wat me het meeste is opgevallen zijn de details van de Taj, de lijnen die symmetrisch lopen en de vormen die erin gegrafeerd staan. De buitenste pilaren staan iets naar buiten om te voorkomen dat ze bij een aardbeving naar binnen vallen, daar is goed over nagedacht. Binnenin de Taj was goed te zien dat er delen zijn opgebouwd uit edelstenen in de vorm van een bloem, die in het marmer zijn geplaatst. Zodra je er met een zaklamp tegen aan schijnt, gloeit de edelsteen helemaal oranje op en is het net of de steen zelf licht geeft. De 2 graftombes staan in het midden, de grote voor de keizer en de kleinere voor Mumtaz. De zonsopkomst in India is qua kleur niet te vergelijken zoals wij het kennen met de rode kleuren in de lucht. Van pikke donker is het binnen 10 minuten licht. Maar de ochtendzon die de Taj verlichtte gaf wel een mooi effect. Erg gaaf om het van dichtbij te hebben gezien! Vanaf nu zie ik de Taj Mahal vanuit een andere hoek.

De tuktuk bracht ons naar Agra Fort. Het is te vergelijken met het Red Fort in Delhi. Vanuit Agra Fort heb je een mooi uitzicht op de Taj Mahal. Er hangen veel vleermuizen rond dus je moet uitkijken dat je niet ondergescheten wordt. Een jongetje vroeg me om een foto van hem en mij. Dit had ik beter niet kunnen doen, want voor ik het wist stonden er 15 Indiërs te wachten op een foto.

Samen met Nina, Anne en Florentine hebben we de berijder van de tuktuk om een city tour gevraagd i.p.v. naar de andere bekende highlights (zoals Baby Taj) te gaan. Hij bracht ons eerst langs kleding- en sieraden winkels om bij zijn kennissen iets te kopen. Tsja, hij kan het proberen... Maar hij wist ook verschillende leuke plekjes aan te wijzen, buiten de gebaande paden. Zo zijn we naar een marmermaker geweest. De maker was aan het lunchen, maar na één telefoontje was hij binnen een minuut bij ons. Hij heeft ons laten zien hoe ze beginnen om de gekleurde ornamenten uit edelstenen tot bijna onmogelijke vormen met mini gereedschap weten te maken. Vervolgens halen ze stukjes uit de marmeren tafel en worden de ornamenten geplaatst in de tafel en vastgezet met dezelfde lijm als voor de Taj Mahal gebruikt is. Daarna polijsten ze het oppervlak om er een uniek tafelblad van te maken. Het duurt 3 à 4 maanden om één marmeren tafel te maken.
Bizar hoeveel werk hier in gaat zitten... Ik mocht zelf proberen om stukjes uit de tafel te 'hakken', dit ging me niet makkelijk af. Ondanks dat de man alleen met zijn rechter pink en duim werkt, gaat het super snel. Hij heeft 5 jaar gestudeerd om dit te kunnen. Zijn familie doet hetzelfde werk, ze hebben allemaal dezelfde passie voor het maken van de marmeren tafels, borden en allerlei soorten bakjes.

Daarna hebben we een kleine tapijtfabriek bezocht, de Mughal Carpet Company. We hebben van te voren uitgelegd dat we niets wilden kopen in de shop maar of de man ons toch iets wilde vertellen over de tapijten. Hij was blij dat we geïnteresseerd waren in zijn werk en wilde maar al te graag zijn meesterwerken laten zien. De man stond meteen op en begon te vertellen over de werkwijze. Wanneer je om een handgemaakt tapijt heen loopt, verandert het oppervlak van kleur. Dit is bij machinaal niet het geval. Om 1 handgemaakt tapijt te maken zijn ook zij zo'n 3 à 4 maanden bezig. Voor de hoge kwaliteit van de Kasjmir tapijten betaal je vrij weinig in India. Zo kost een groot tapijt dat super mooi is afgewerkt € 1.500,- De kleuren en patronen zijn zelf samen te stellen.

Na de lunch ben ik meteen het zwembad ingedoken voor een middag rust. Dat had ik hard nodig na 3 nachten geen tot weinig slaap. Om 18.00 reed de bus naar het station, waar de nachttrein pas 1,5 uur later zou aankomen. Uiteraard had de trein ook nog eens vertraging. Wat kan wachten lang duren als je uitgeput bent en wilt slapen...